درباره

پازل من

دخترك بي خبر و لبخند زنان دست به بازي سرنوشت داد.

روزگار من:

                      دلم خاليست.....

                                         دلم از بيش و كم خاليست.

روزگار تو:

                    خسته شدم بس كه دلم دنبال يك بهونه گشت...

تاب سواري و شادي كودكانه، شاديِ روزهاي با طراوت عشق...

تو ناگهاني رفتي و من تا سالها:

              نه بسته ام به كس دل

                                           نه بسته كس به من دل

ديروزها كسي را دوست داشتي و امروز تنهايي.. تنهاييِ عريان.

آرام جانم نبود و درد بي عشقي ز جانم طاقت برده بود.

ولي تو باز مي‌گشتي؛ تو بازمي گشتي و من...

روان دائم يك دوست داشتن بودم.

آن روز دوباره آمدنت من در عمقِ نشيبِ عشق بودم، تو بازآمدی و

مرا به دام انداختي  و تا اوج فراز بردي.. دلم را بردي!

عاشقم كردي  به همين سادگي  چه خوب كاري كردي...

و حالا كارم اندر عشق مشكل شده است، و انديشة وصالت در گمانم

نيز نمي‌گنجد...

كودك شش روزه‌ات حيران است و سرگردان،

حيران و سرگردان اما..

                            لبخند زنان...

بايد لب فرو بست و گشود و دم نزد...

بايد ايستاد و فرود آمد....

بايد به پايان نينديشيد كه همين دوست داشتن زيباست...

:: نویسنده : آبان | لینک مطلب |