ما مرگ رو فراموش کرده ایم... کاش مرگ هم ما رو فراموش می کرد.....

شمسی آروم آروم گریه می کنه، دستشو زده زیر چونش فکور و گریونه..

اشرف فقط نگاه می کنه گاهی اشک می ریزه دائم نرگس رو زیر نظر داره:

مامان جان بیتابی نکن........

زهره های های گریه می کنه: خدا.... خدا........ خدا........ خدا.........

خدا............. آخه چرا؟!

(الان نزدیک به 3 ساعته که این کلمات رو تکرار میکنه، و هر بار سوزناک تر

 از پیش!)

خدا.. آخه چرا؟!؟ یعنی من دیگه مامان ندارم! حالا من به کی بگم مامان؟ به کی بگم؟!

سوالی که تو ذهن من می چرخه فقط همینه یعنی یه مامان با تمام حضور و

وجودش یهو محو میشه؟!

دختران گریان عمو خواهران زنعمو رو هم باید آروم کنند، به فکر شام باشند، به همه

مردم انگار یادشون رفته که کی داغ دیده......

بنیامین اومده پیشم میگه: عمه مردن خیلی بده، خدا کنه ما هممون هزار ساله بشیم بعد

بمیریم.......

هزار سال برای منم خیلی زیاده چه برسه به بنیامین هفت ساله....

دوباره گفت: نه عمه! آخه همه با هم که هزار سالمون نمی شه!

آمین.........

( غمگین تر از همه زهرا، عروسی عقب افتاد)