دل من دیر زمانی ست که می پندارد

دوستی نیز گلی است      مثل نیلوفر و ناز     ساقه ترد ظریفی دارد

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد  جان این ساقه نازک را دانسته بیازارد

در زمینی که ضمیر من و توست   از نخستین دیدار       هر سخن هر رفتار

دانه هایی ست که می افشانیم          برگ و باری ست که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش مهراست          گر بدان گونه که بایست به بار آید

زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید       آنچنان با تو درآمیزد این روح لطیف

که تمنای وجودت همه او باشد و بس         بی نیازت سازد از همه چیز و همه کس

زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته است       تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

در ضمیرت اگر این گل ندمید است هنوز

عطر جان پرور عشق گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت    آب و خورشید و نسیمش از مایه جان

خرج باید کرد     رنج می باید برد   دوست می باید داشت

با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد در سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را بفشانیم به مهر   جام دلهامان را مالا مال از یاری غمخواری بسپاریم

به هم بسرایم به آواز بلند :

شادی روی تو ای دیده به دیدار تو شاد   باغ جانت همه از اثر صحبت دوست

تازه

                   عطر افشان

                                            گلباران باد

                                                                     مرحوم فریدون مشیری