درباره

معبر عشق

من آن را می بینم.

                آری! تو از همان تنگه عابرکش عشق عبور کرده ای.

و این از رد پای خیس عشق در کوچه باغ تنهایی پیداست.

صدایی مرا می گوید: پایت را در جای پایم بگذار!

لرزان پایم را در جای پایت می گذارم.

                           نمناک است و گرم...

       کوچه بوی تو را می دهد.

        هر قدر که پیشتر می روم

                                  بیشتر دلم هوای تو را می کند.

ناگاه دری به رویم باز می شود.

                      آیا این همان در است؟

          "در باغ سبز عشق کو بی منتهاست؟ "

                      نمی دانم!!

به خودم که می آیم تو را می بینم که به پیشواز من آمده ای

              و دستت را به سویم دراز کرده ای.

                    من گیجم...

 و نمی دانم که چرا می ترسم؟!

مارال

:: نویسنده : آبان | لینک مطلب |

کلمات

آنگاه که با من به رقص برمی خیزد

کلماتی به نجوا می گوید .. که چون دیگر کلمات نیست

مرا از زیر بازو می گیرد

و در یکی ابر می نشاند

باران سیاه در چشمانم

نم نم .. نم نم می بارد

مرا با خود .. به شامگاهی می برد

که مهتابیش گلفام است

و من چون دخترکی در دستان او

چون یکی پر که نسیمش می برد

مرا در دستان خود

هفت قرص ماه ... و بسته ای ترانه می آرد

به من آفتابی پیشکش می کند

و تابستانی .. و رمه ی چلچله هایی

با من می گوید که ارمغان نفیس اویم

و با هزاران ستاره برابر

که من گنجم ...

و زیباترین نگاره ای که دیده است

چیزهایی باز می گوید .. که دوار سر نصیبم می شود

آنسان که رقصگاه و گام ها را از یاد می برم

کلماتی .. که تاریخم را باژگونه می کند

و در لحظاتی ... مرا زن می سازد

مرا قصری از وهم می سازد

که جز لحظه هایی چند

در آن سکنا نمی گیرم

و بازمی گردم .. بر سر میز خود بازمی گردم

هیچ با من نیست ... جز کلمات.

ترجمه:موسی اسوار

*نزار قبانی* از کتاب *تا سبز شوم از عشق*

 *********************************************************** 

:: نویسنده : آبان | لینک مطلب |