زخمی بر پهلویم است و خون میچکد و خدا نمک میپاشد.

من پیچ میخورم و تاب می آورم و دیگران که گمانشان میرقصم!

من این پیچ و تاب را دوست دارم به یادم می آوردم که سنگ و خشت و خاک نیستم..

که انسانم.

*

*

*وقتی م.ز عزیزم از من میخواد ـ یه چیزی بنویس ـ دیگه نمیتونم ننویسم!

نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم آذر 1389ساعت 15:46 توسط فاطیما| |